ماه رمضان ، ماهى است كه در آن ، قرآن فرو فرستاده شده است ؛ قرآنى كه براى هدايت عموم مردم نازل شده و در آن دلايلى است كه موجب هدايت و جدا كنندهء حق از باطل است . » اين آيات و مانند آنها مىرساند كه نبوت پيامبر اسلام ، جهانى است ، حتى فيض معنوى قرآن كه همان هدايت وراهنمايى است ، به گروه معينى اختصاص ندارد . ولى در سومين آيهء مورد بحث ، صريحاً مىفرمايد كه تنها آن‌گروه از قرآن بهره‌مند مىگردند كه نيكوكار باشند ؛ چنان‌كه مىفرمايد : « هُدىً وَرَحْمَةً لِلْمُحْسِنِينَ ؛ براى نيكوكاران مايهء هدايت و رحمت است . » اكنون اين سؤال پيش مىآيد كه هرگاه فيض معنوى قرآن در شعاع وسيع وهمگانى است ، پس چرا در آيهء مورد بحث ، بهره‌گيرى از آن را به نيكوكاران اختصاص داده است . پاسخ اين سؤال روشن است و آن اين كه : قرآن كه نسخهء سعادت است كه براى هدايت همگان فرو فرستاده شده است وهدف از بعثت پيامبر خاتم نيز همين است وبس ، اما تنها آن گروه از آن بهره‌مند مىگردند كه خود را در مسير هدايت قرار داده وآمادهء بهره‌گيرى باشند وتافردى آمادهء هدايت وبهره‌مندى نباشد ، هرگز قرآن به حال او سودى نمىبخشد . مثلًا باران رحمت الهى بردشت ودمن مىريزد وسراسر صحرا را